فاطمه واژه بی خاتمه - قسمت هجدهم

فاطمه واژه بی خاتمه - قسمت هجدهم

توسط: حامد سلیمان پور

20 بازدید

1393/1/10

ساعت:16:34

05

نخست باری بود،

که چوبین درب خانه فاطمه،

آن چنانش،

          می کوفتند!!!

و هم، باری نخست بود ،

          که بالا می گرفت،

                   منفور نفیری ،

                             آن چنان ،

                                      از شریری شرور !

آری ،

          فریاد ،

                   فریاد همان لایعقل شیاد بود ،

« ریشه » هر تباهی ،

   هر سیاهی !

اما ، چه باید نمودن که پاسخ ریشه را از ریشه باید شنود !

                   ریشه همه آنچه می باید ،

                                        و می شاید !

             این بود که نوای « نسیم » وار ، اما غمگین فاطمه ،

                   از روزن و شکاف درب خانه اش به بیرون می نوازید ،

اما ، نه بر « غنچه ها » ، تا که بشکفند ،

          بل ، بر چوبک های خس گون خشک و خشن !

و می گفتشان :

          ندیده ام ،

                   تاکنون ،

                             که حضور آیند کسی را ،

                                                این سان !

                                                   راستی که چه خشم آگین!

                                                          و خشونت بارید شما !

و آن « شما » یکی شان همان ... بود ،

          آری ، عمر !

                   و آتشی در دست !

شگفتا !

آتش در دست آتش !

فاطمه گفت :

          پسر خطاب !    

                   آمده ای برای « آتش » !

                             آتش کشیدن خانه مان ؟!

و آن ... گفت :

          آری ،

               آمده ام ... !          

جز آنکه شما نیز گردن نهید ،

          آنچه را که اسلامیان به گردن نهادند !

یعنی که همدست باید شوید ،

          و همداستان ،

             ما را ،

                   و بیعت دارید ،

                      و تبعیت ،

                             خلیفه مان را ،

                                      ابوبکر را !

ورنه ،

به خدایم سوگند به آتش خواهم کشیدن ،

                             « خانه » را ،

                                  با « ساکنانش » ،

                                      هر « چه » باشد ،

                                           هر « که » باشد ،  

واحسرتا !

          عزتمند آن همه روزها ،

                   به دیگر بار ،

                      بخواست ،

                             خسته حنجره اش را ،

                                      تا که بگوید ،

                                         و گفت :

                                                و چه آرام ،

                                                          اما پر بغض :

ای عمر !

          ما را که با تو کاری نیست !

ما را رها کن !

          با ما چه کاریت هست ؟!

وایم و صد وای !

          که آن پر پناه سنگین دل ،

                   که به دنبال داشت دجالگان ناغیرتمند را بسی ،

                             بی شرمانه ،

                                عربده اش را ،

                   که چه آکنده بود از زهر خشم و خشونت :

درب را باز کن !

          درب را باز کن !

                   ور نه به آتش خواهیم کشید ،

                                            خانه تان را !

و آن بی پایان غم ،

          و بی کران رنج پر شکیب ،

                   در آن گاه که نه « پایش » بود رفتن را ،

                             و « نایش » گفتن را ،

بگفت با خسته صدایی که :

          ای عمر !

                   نمی ترسی ؟!

                             از خدای نمی ترسی ؟!

و « خدا » را چه می فهمید ن همه اش « خود » ،

                                      و تمامی اش « خدعه » !

و همینجا بود که علی « گریه » امانش نداد ،

          و با چه « تحسر » و « تأثر » بگفت :

ای پدر !

          ای رسول خدا !

                   ما پس از تو از پسر خطاب ،

                             و پسر ابی قحافه !

                                      چه چیزها که ندیدیم !

و مردم تا که شنیدند و بدیدند این « غربت » و « تنهایی » را ،

          چه گرییدند !

                   نزدیک بود ، دل هاشان پاره شود ،

                             و جگرهاشان بشکافد از اندوه !

نتوانستند که تحمل دارند ،

          و بگفتند : ما که نیستیم ،

                            و بازگشتند !

اما او ! که سنگ ، « سنگی » اش از دل او داشت ،

          گروهی دگر خواست ،

                              و آمدند ،

                               و فرمان بداد آتش را !!

و خود نیز این معرکه را آتش بیار و ببار !

          و درب چه می فهمید ،

                   بیچاره با اشتیاق تمام بسوخت !

و خدای ، آن روز ، ماجرا را می دید !

          و از نزدیک !

                   امام چیزی نمی گفت !

                             عجب صبری خدا دارد !

اما از انصاف نمی توانم گذشت ،

ملائک را بدیدم ،

          که چه دست به کار بودند ،

                   و همه چیز را می نوشتند ،

                      نمی دانم ،

                             شاید ،

                                      شاید که نه ، حتما ،

                                                حتما خدایشان گفته بود ،

که از هیچ نباید گذشت ،

             حتی ذره ها را !

و همین بود که چشم هاشان چه می پایید ماجرا را !

          و دست هاشان چه پرشتاب که می نوشت !

یادم نمی رود وقتی که با « خون » ، غبار فتنه شکست ،

و ماجرا به خاتمت خویش انجامید ،

          دیدم که ملائک نگاهاشان به هم می دوخت ،

                   و همزمان که بند پرونده ها را به هم گره می دادند ،

                             چه این سوی و آن سوی می بردند سرهاشان را !

                                      و چه « آهی » سرد ، از سر درد برمی کشیدند!

                                                اما هیچ نمی گفتند همدیگر را ،

                                                          که محضر ، محضر خدای بود !

                                                                  و خدای در خشم تمام !

برنامه های هیئت

تفسیر روز

سوره بقره آیه 57

1397/6/24

تفسیر قطره ای قرآن

 وَ ظَلَّلْنا عَلَيْكُمُ الْغَمامَ وَ أَنْزَلْنا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوى‌ كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ‌ و ابر را بر شما سايبان ساختيم و «منّ» و «سَلوى‌» بر شما نازل كرديم (و گفتيم:...


حدیث روز

أمَرَنا رَسوُلُ اللّه صلی الله علیه و آله أن نُلقِی أهلَ المَعاصِی بِوُجُوهٍ مُکفَّرَةٍ.


رسول خدا صلی الله علیه و آله به ما فرمان داد که با اهل گناه با چهره ای درهم کشیده روبه رو شویم.

امام علی علیه السلام

قاسمیه در شبکه های اجتماعی