توسط: حامد سلیمان پور
1,243 بازدید
1396/3/12
ساعت:19:30
نکتههای آیه «أُوْلَئِكَ عَلَى هُدىً مِّن رَّبِّهِمْ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» (بقره/5﴾»
پاداش اهل تقوا كه به غیب ایمان دارند و اهل نماز و انفاق و یقین به آخرت هستند، رستگارى و فلاح است.
رستگارى، بلندترین قلّه سعادت است. زیرا خداوند هستى را براى بشر آفریده (خلق لكم ما فى الارض جمیعاً» بقره، 29) و بشر را براى عبادت (و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون» ذاریات، 56) و عبادت را براى رسیدن به تقوا (اعبدوا ربّكم... لعلكم تتقون» بقره، 21) و تقوا را براى رسیدن به فلاح و رستگارى. (واتقوا اللَّه لعلكم تفلحون» مائده، 100)
در قرآن، رستگاران ویژگى هاى دارند؛ از جمله:
الف: در برابر مفاسد جامعه، به اصلاحگرى مى پردازند. (آلعمران، 104)
ب: امر به معروف و نهى از منكر مى كنند. (آلعمران، 104)
ج: علاوه بر ایمان به رسول خدا صلى الله علیه وآله، او را حمایت مى كنند.(اعراف، 157)
د: اهل ایثار هستند. (حشر، 9)
ه: در قیامت از حسنات، میزانِ سنگین دارند. (اعراف، 8)
رستگارى، بدون تلاش به دست نمى آید و شرایط و لوازمى دارد، از آن جمله در قرآن به موارد ذیل اشاره شده است:
براى فلاح و رستگارى، تزكیه لازم است. «قد افلح من زكّاها» (شمس، 9)
براى فلاح و رستگارى، جهاد لازم است. «جاهدوا فى سبیله لعلكم تفلحون» (مائده، 35)
براى فلاح و رستگارى، خشوع در نماز، اعراض از لغو، پرداخت زكات، پاكدامنى، عفت، امانتدارى، وفاى به عهد و پایدارى در نماز، لازم است.
پیامهای آیه «أُوْلَئِكَ عَلَى هُدىً مِّن رَّبِّهِمْ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» (بقره/5﴾»
1- هدایتِ خاص الهى، براى مؤمنان واقعى تضمین شده است. «هدًىمنربّهم»
2- ایمان وتقوا، انسان را به فلاح ورستگارى مىرساند. «للمتقین، یؤمنون، المفلحون»
دسته بندی: تفسیر قرآن سوره بقره
سوره بقره آیه 254-251
1402/7/20
تفسیر قطره ای قرآنفَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَقَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ وَآتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا يَشَاءُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلَكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ ﴿۲۵۱﴾ ترجمه : پس آنان را به اذن خدا شكست دادند و...
إذا أرَدْتَ أنْ تَعْلَمَ أنَّ فیک خَیْراً، فَانْظُرْ إلی قَلْبِک فَإنْ کانَ یُحِبُّ أهْلَ طاعَهِ اللّهِ وَ یبْغِضُ أهْلَ مَعْصِیَتِهِ فَفیک خَیْرٌ، وَ اللّهُ یُحِبُّک، وَ إذا کانَ یُبْغِضُ أهْلَ طاعَهِ اللّهِ وَ یُحِبّ أهْلَ مَعْصِیَتِهِ فَلَیْسَ فیک خَیْرٌ، وَ اللّهُ یُبْغِضُک.
اگر خواستی بدانی که در وجودت خیر و خوشبختی هست یا نه، به درون خود دقّت کن، اگر اهل عبادت و طاعت را دوست داری و از اهل معصیت و گناه، ناخوشایندی! پس در وجودت خیر و سعادت وجود دارد، و خداوند تو را دوست می دارد. ولی چنانچه از اهل طاعت و عبادت ناخوشایند باشی و به اهل معصیت، عشق و علاقه ورزیدی! پس خیر و خوبی در تو نباشد، و خداوند تو را دشمن دارد.